گاهي مي شود آدم، آن قدر حرف داشته باشد در دهان که نداند بايد به سراغ کدامشان برود!

هستم...

اما...

توکل به خدا.

همين چند روز پيش و درست زير گوش خودمان بود که تعدادي از هموطنانمان به شهادت رسيدند...

و خيلي هم خبري نشده بود انگار!!!!!!!!!!!!!

دردناک است... دردناک...

چه کسي پاسخ گوست؟!

در باغي رها شده بودم.

نوري بيرنگ و سبک بر من مي وزيد.

آيا من خود بدين باغ آمده بودم؟

و يا باغ اطراف مرا پر کرده بود؟

هواي باغ از من مي گذشت.

و شاخ و برگش در وجودم مي لغزيد.

آ يا اين باغ

سايه روحي نبود

که لحظه اي بر مرداب زنده گيم خم شده بود ؟

(سهراب)

دلتان هميشه بهاري باد...

تمام مدتي رو که داشتم باهاش حرف مي زدم فقط به چشم يک انسان نگاهش مي کردم.

اما حرفامون که تموم شد...

ديگه باهاش کاري نداشتم و مي خواستم برم اما اون هي داشت يه جوري کشش مي داد.

آخرم گفت: من يه چيزي بگم؟

گفتم: بفرماييد!!!

گفت: من شماره بدم بهم زنگ مي زنيد؟

و من که تا به حال نه به چشم يک پسر بلکه به عنوان يه انسان نگاهش مي کردم لبريز شدم از احساس تاسف! من که دنبال دوستِ پسر نمي گشتم...