گاهی می شود آدم، آن قدر حرف داشته باشد در دهان که نداند باید به سراغ کدامشان برود!

هستم...

اما...

توکل به خدا.

همین چند روز پیش و درست زیر گوش خودمان بود که تعدادی از هموطنانمان به شهادت رسیدند...

و خیلی هم خبری نشده بود انگار!!!!!!!!!!!!!

دردناک است... دردناک...

چه کسی پاسخ گوست؟!

در باغی رها شده بودم.

نوری بیرنگ و سبک بر من می وزید.

آیا من خود بدین باغ آمده بودم؟

و یا باغ اطراف مرا پر کرده بود؟

هوای باغ از من می گذشت.

و شاخ و برگش در وجودم می لغزید.

آ یا این باغ

سایه روحی نبود

که لحظه ای بر مرداب زنده گیم خم شده بود ؟

(سهراب)

دلتان همیشه بهاری باد...

تمام مدتی رو که داشتم باهاش حرف می زدم فقط به چشم یک انسان نگاهش می کردم.

اما حرفامون که تموم شد...

دیگه باهاش کاری نداشتم و می خواستم برم اما اون هی داشت یه جوری کشش می داد.

آخرم گفت: من یه چیزی بگم؟

گفتم: بفرمایید!!!

گفت: من شماره بدم بهم زنگ می زنید؟

و من که تا به حال نه به چشم یک پسر بلکه به عنوان یه انسان نگاهش می کردم لبریز شدم از احساس تاسف! من که دنبال دوستِ پسر نمی گشتم...